Stadsklooster Utrecht kan dat voorbeeld zijn

Het is lang geleden dat ik hier geschreven heb. Toch heb ik veel meegemaakt. En dan mis ik wel eens de inspiratie om het ook nog eens hier op te schrijven. Ook merk ik dat mijn inspiratie erg sterk moet zijn om zich te willen transformeren tot een schrijfwerk hier.

Dat heb ik gevonden in Stadsklooster Utrecht. Wat een mooi project!
Om hier optimaal dienstbaar aan te kunnen zijn wil ik van het engels afwijken en schrijf ik daarom gewoon in het Nederlands.

Begin mei vond ik een flyer in mijn brievenbus, en sprak ik de man buiten die ze verspreidde. Het was een oproep om een week later naar de kerk in mijn wijk te komen, zodat men op de hoogte gebracht kon worden van de mogelijkheden voor een nieuwe bestemming voor de kerk. Aldaar aangekomen werd mij duidelijk dat ik mee mocht helpen met de realisatie van Stadsklooster Utrecht: een plek met ruimte voor aandacht en verbinding. Er bleek een prachtige visie achter te zitten, welke op vier pijlers berust:

  • Maatschappelijk en Sociaal
  • Cultureel en Creatief
  • Religieus en Spritueel
  • Duurzaam

De algemene toon was deze: als we exploitatie kunnen vinden met respect voor deze visie, en een community weten te worden die voor elkaar en met elkaar het programma neerzet, dan kan het klooster een prachtige plek voor iedereen zijn. Waar oude en nieuwe waarden respectvol hand in hand gaan. Waar culturele en sociale uitingen een bron van verbroedering kunnen zijn.

Een prachtige presentatie van een mogelijke architectuur deed mij inzien dat hier niet klein gedacht wordt. Ik hoorde mensen met een sterke visie, die recht willen doen aan hetgeen er nu is, maar vooral wat er kan zijn.
De variant die mij het meeste aansprak was die van behoud van het middenkader van de kerk, waarbij de korte einden van het kruis opgeofferd zouden worden voor de verhuur aan bedrijven die binnen de visie passen. Door glazen wanden aan te brengen zou de openheid blijven verbinden. En door delen van de kerkmuur door glas te vervangen (met behoud van glas in lood!) kan het licht naar binnen.

De mogelijkheden voor een cultureel programma werden door de vier pijlers prachtig ingekaderd. Acoustische muziek, singer-songwriters, toneel, yoga, meditatie, workshops, lezingen, handenarbeid…wat een ruimte!

Ik zag het al helemaal voor me, een plaats waar gewerkt wordt aan een duurzame toekomst, en waar de gemeenschap eigenaar is van een prachtig en divers programma. Waar tegelijkertijd aandacht is voor elkaar, en de oude functies van de kerk doorgang kunnen vinden. Zoals hulp bieden aan hen die het nodig hebben.

Dit sprak sterk mijn eigen behoeftes aan om meer verbinding te zoeken met mijn gemeenschap, en mensen bij te staan. Ik kon niet anders dan me gelijk aanbieden aan het team. Gelukkig kan ik putten uit mijn ervaringen met De Universiteit (een community die samen leren door te doen centraal stelt) en mijn netwerk. Omdat ik sterk ben in het opzetten van digitale platforms ben ik dan ook maar de admin geworden van de nieuwe website, en beheer ik samen met anderen de “Stadsklooster Utrecht” Community pagina en werkgroep op Facebook. En om een vast ritme te bieden in de samenwerking komen we elke zaterdagmorgen samen in de kerk van 10:30-12:00u. Of in de priachtige tuin, want het is bijna weer zomer :)

Kom ook een keertje kijken!

Coach Surfing: next steps

After 5 sessions of Coach Surfing this year, my fellows from De Universiteit and I felt the urgence for taking our form of peer coaching to the next level. We sat down with a core group of four people and decided we should host a series of gatherings for those willing to step up and participate. The first of these gatherings last week, with no less than seven passionate people was very fruitful, and brought a lot of insight into what’s needed for this organic group to grow. Two new members came to the round table, willing to inject their passion and knowledge with regards to coaching and group dynamics. Wonderful!

Not only that, we also managed to find a very inspiring place to host these sessions: Huis a/d Werf in Utrecht, a stage/meeting place for the arts and the creative industry. They immediately saw the possible synergy between our group and the people that come there during the day, working by themselves and with others on their own projects.
Now we have 4 dates lined up there, till the end of the year, with 2 sessions each month, one afternoon and one evening (to cater to those who work 5 days a week :).

For the next phase in our evolution we foresee more people stepping up, bringing their knowledge, tools and baggage to the table, with the hope that the group will be self organizing, as an organic and flat structure, allowing room for those who are willing to add to the mix of peer coaching potential.
We also hope to quickly cristallize this vision and knowledge into  guidelines and tools, enabling others to take Coach Surfing wherever they see fit.

All of this we do for free, because we have felt how wonderful it is to be coached by each other, and believe that our work together ultimately leads to a better world, through refection, mindfulness and helping each other.
I do hope however, that by immersing myself into this new way of thinking and collaborating, that it might one day be feasible to sustain myself through this work I so much enjoy ;)

The Art of Hosting

Man am I glad that I went to The Art of Hosting workshop in Karlskrona, Sweden, last week!
130 people from all over the world joined in a circle of trust. We left our egos at home, and stepped into a safe space to learn from each other. To explore a sustainable future for our inner selves and the world we live in.

The art of hosting community consists of a growing group of people taking leadership of their own lives, to help others find theirs. To allow them to start or facilitate change. In social structures, in organisations, or whatever group of people that are bound together.
The community has no structure, and is all about self empowerment.

Some of the founders of the movement, together with many volunteers, took up their role of “stewards”, enabling us to become host to a group of souls to find their own answers.
Inspiring us with every step, they kept reminding us to differentiate our pure selves from our egos, to be truly receptive and helpful.

The first day was about “stepping in”, to become acquainted with each other and the practices. To allow us to become familiar with the tools. To know which to use for each situation, and for the different groups we might be dealing with: policy makers, managers, workers, fellows…
We ended with story telling, because each of us has a story to tell that shows who we are. Four stories were so amazing, beautiful, thrilling and inspiring, that their ‘writers’ were asked to share them with the group at large. And so they did.
Tears fell. Into an awakening pond.

The second day was about “stepping up”, to help out with the work at hand. Most of us helped in any way we could. Some helped with each days’ starting ritual, the check-in, asking us to do physical exercise or contemplate, or meditate. Others helped with the various types of “harvests” we wanted to gather. The harvesting of our experiences and insights is an essential part of the process. It not only serves as a binding memory of what we are trying to accomplish, but also as food for others not with us at that time. It was amazing to see so many artists draw up such wonderful maps of our journey, and others willing to spread the word online on twitter, facebook and websites. I started a poetry dialog, and asked others to add their part. Music was made and songs were performed. Wonderful!

The third and last day was all about being proactive. 24 people could host their own group to get help with their own questions, issues and projects. 28 came forward, and extra space was created to attend to all of them. Wow!
Many got involvement in concrete, not so concrete, small and large projects. Lots of connections were made, and many got even more inspired.
I hesitated when I was one of the last to come forward. Most of the others were so much further with their growth and visions, but I had my own personal questions, so I overcame my insecurities and was glad I did.
Since long do I wonder what the conditions are for a sincere and most open initial encounter with a fellow human being. So I asked what those were, and if we could put this into words. Into sentences that would set the stage for the rest of our interaction to be fruitful and without prejudice. But we discovered that we touched upon the magic of life, and such beauty should be left to discover by our own.
For long I felt this was the case, and with a lot of help from my friends I saw that my hopes were remnants of the old me. The logical, solution focused part in me that wanted a grip on life and the insecurities it brings. But our vulnerabilities are what binds us. They are not to be waved away with a magic wand.

Thank you my friends!